| De lindas flores e rosas | ||||
| Vide tres damas fermosas | ||||
| Que de amores han reqüesta. | ||||
| Yo con voluntat muy presta | ||||
| Me llegué a conosçellas | ||||
| Començó la una d'ellas | ||||
| Esta cançión tan honesta: | ||||
| «Aguardan a mí: | ||||
| Nunca tales guardas vi». | ||||
| D'estas tres gentiles damas, | ||||
| Yo cobrime con las ramas, | ||||
| Metime so la verdura. | ||||
| La otra con grand tristura | ||||
| Començó de sospirar | ||||
| E deçir este cantar | ||||
| Con muy honesta mesura: | ||||
| «La niña que amores ha, | ||||
| Sola ¿cómo dormirá?»... | ||||
| Non quise yr más adelante | ||||
| A las que con ordenança | ||||
| Cantavan tan consonante. | ||||
| La otra con buen semblante | ||||
| Dixo: «Señoras de estado, | ||||
| Pues las dos avéis cantado, | ||||
| A mí conviene que cante: | ||||
| Dejatlo, al villano pene; | ||||
| Véngueme Dios delle». | ||||
| Estas señoras que digo, | ||||
| Yo salí desconsolado, | ||||
| Como home sin abrigo, | ||||
| Ellas dixeron: «Amigo, | ||||
| Non soys vos el que buscamos; | ||||
| Mas cantat, pues que cantamos: | ||||
| «Sospirando yva la niña | ||||
| E non por mí, | ||||
| Que yo bien se lo entendí». | ||||